Γιώργος Πανούσης

ΔΙΑΠΡΩΚΤΙΚΗ ΕΚΤΟΜΗ ΜΕΣΟΟΡΘΟΥ

Η τοπική υποτροπή είναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία στη χειρουργική του ορθού.

Ειδικότερα τα ελεύθερα όρια εκτομής,περιφερικά και περιμετρικά,ο επαρκής αριθμός των λεμφαδένων,η ολική εκτομή του μεσοορθού,είναι βασικές παράμετροι που καθορίζουν τη τοπική υποτροπή.

αρχείο λήψης

Εξαιτίας λοιπόν των δυσκολιών που μερικές φορές αντιμετωπίζει ο χειρουργός,είτε στη λαπαροσκοπική είτε στην ανοιχτή χειρουργική,προτάθηκε η χρήση του ρομπότ,στη χειρουργική του ορθού.

Από πρόσφατη όμως πολυκεντρική, πολυεθνική μελέτη,σε 500 ασθενείς,δεν αναδείχθηκε κανένα ογκολογικό όφελος,της ρομποτικής εκτομής του μεσοορθού,συν του γεγονότος του υψηλού κόστους της μεθόδου.

hqdefault

Μια νέα μέθοδος,με λιγότερο κόστος και πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα είναι η Διαπρωκτική Εκτομή του Μεσοορθού,που ήδη παρουσιάζονται τα πρώτα 140 περιστατικά με 97% επιτυχία στην ολική εκτομή του μεσοορθού(όταν διεθνώς η ρομποτική ή λαπαροσκοπική τεχνική φθάνει το 75%-ROLLAR trial)και τη τοπική υποτροπή στο 2,3%(σε 15 μήνες παρακολούθηση).

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΗ Η ΛΑΠΑΡΟΣΚΟΠΙΚΗ ΚΟΛΕΚΤΟΜΗ

Με λαπαροσκοπική μέθοδο μπορούν να χειρουργηθούν όλες οι παθήσεις του παχέος εντέρου ( όλες οι καλοήθεις , αλλά και ο καρκίνος παχέος εντέρου ) , για τις οποίες χρειάζεται κολεκτομή.

 

Τα τελευταία χρόνια υπήρχε έντονη διαμάχη στην ιατρική επιστημονική κοινότητα για το κατά πόσο η λαπαροσκοπική μέθοδος θα έπρεπε να εφαρμόζεται και στην περίπτωση του καρκίνου του παχέος εντέρου.

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό έφεραν δύο μεγάλες πολυκεντρικές μελέτες η Clinical Outcomes of Surgical Therapy (COST) study και η COlon carcinoma Laparoscopic or Open Resection (COLOR) trial , που έγιναν σε χιλιάδες περιστατικά στις ΗΠΑ και την Ευρώπη , οι οποίες σύγκριναν την ανοικτή με την λαπαροσκοπική κολεκτομή στις περιπτώσεις καρκίνου του παχέος εντέρου , όσον αφορά την θεραπευτική τους αξία και αποτελεσματικότητα.

Τα αποτελέσματα των δύο αυτών μελετών έδειξαν ότι δεν υπήρξε καμία διαφορά μεταξύ της ανοικτής και της λαπαροσκοπικής κολεκτομής στην έκβαση των ασθενών με καρκίνο παχέος εντέρου , με την προϋπόθεση βέβαια ότι η εκτέλεση και της μίας και της άλλης μεθόδου γίνεται από εξειδικευμένο χειρουργό.

Έτσι εξασφαλίζεται:

Μικρότερος χρόνος νοσηλείας στο Νοσοκομείο

Μικρότερος χρόνος ανάρρωσης

Μικροτερος κίνδυνος άμεσων και απώτερων μετεγχειρητικών επιλοκών ( διαπύηση τραύματος , μετεγχειρητικές κήλες )

Ελάχιστος έως καθόλου μετεγχειρητικός πόνος

Συντομώτερη επάνοδος στην εργασία

Ταχεία επάνοδος σε πλήρη φυσική δραστηριότητα

Καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα

colon_surgery_cartoon[1]

ΜΙΚΡΟΔΟΡΥΦΟΡΙΚΗ ΑΣΤΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΧΕΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ

Η Μικροδορυφορική Αστάθεια (Microsatellite instability, MSI) εμφανίζεται στον Καρκίνο Παχέος Εντέρου. Το MSI είναι μια κατάσταση που παρατηρείται στο DNA συγκεκριμένων κυττάρων (όπως τα καρκινικά κύτταρα) όπου ο αριθμός των μικροδορυφόρων (μικρών, επαναλαμβανόμενων τμημάτων του DNA) σε αυτά τα κύτταρα, διαφέρει από τον αριθμό των μικροδορυφόρων που υπήρχε στο DNA όταν κληρονομήθηκε. Η αστάθεια αυτή δημιουργείται λόγω βλάβης  στο μηχανισμό επιδιόρθωσης βλαβών του DNA (Mismatch Repair Mechanism, MMR) που συμβαίνουν όταν το DNA αντιγράφεται στα κύτταρα. Η Υψηλή Μικροδορυφορική Αστάθεια (MSI-H) είναι χαρακτηριστική στο 90% του κληρονομούμενου Συνδρόμου Lynch  (HNPCC).

Κλινική Χρησιμότητα:

  • Καθορισμός πρόγνωσης σε ασθενείς με Καρκίνο Παχέος Εντέρου Σταδίου ΙΙ.
  • Επιλογή ασθενών με ένδειξη για ανάλυση OncotypeDX® Colon.
  • Επιλογή ασθενών με αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης Κληρονομούμενου Μη-Πολυποδιακού Καρκίνου Παχέος Εντέρου (HNPCC) ή αλλιώς Σύνδρομο Lynch.
  • Πρόβλεψη ανταπόκρισης σε θεραπεία με 5-FU.

 Ερμηνεία Αποτελεσμάτων:
Οι ασθενείς με όγκους που έχουν Υψηλή Μικροδορυφορική Αστάθεια (MSI-H) έχουν τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  1. Είναι λιγότερο επιθετικοί από τους όγκους με Χαμηλή (MSI-L) ή Καθόλου (MSS) Μικροδορυφορική Αστάθεια.
  2. Έχουν μικρότερο από 5% Κίνδυνο Υποτροπής όταν είναι Σταδίου ΙΙ.  (Τ3)
  3. Έχουν ελάχιστο όφελος από τη χημειοθεραπεία με 5-FU (απόλυτο όφελος μικρότερο του 1%).
  4. Το 90% των όγκων με MSI-H προέρχονται από ασθενείς που έχουν Κληρονομούμενο Σύνδρομο Lynch (HNPCC) έτσι, οι MSI-H ασθενείς προτείνεται να προχωράνε σε πλήρη γονιδιακό έλεγχο για Σύνδρομο Lynch (HNPCC).

Οι ασθενείς με καρκίνο Παχέος Εντέρου Σταδίου II με Χαμηλή Μικροδορυφορική Αστάθεια (MSI Low ή MSI-L) ή με Μικροδορυφορική Σταθερότητα (Microsatellite Stability ή MSS) έχουν ένδειξη για OncotypeDX® Colon.

Χρόνος Αποτελέσματος: Συνήθως 7 εργάσιμες ημέρες.

πηγή:www.genekor.com

colon_surgery_cartoon[1]

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΗΣ ΔΥΣΧΕΣΙΑΣ

images

Το σύνδρομο αποφρακτικής δυσχεσίας,είναι ένα είδος δυσκοιλιότητας,που χαρακτηρίζεται από μικρά και σκληρά κόπρανα,ανάγκη για άσκηση μεγάλης πίεσης κατά την αφόδευση,αίσθηση ατελούς κένωσης,βάρος στη πύελο και σε πολλές περιπτώσεις ανάγκη χρησιμοποίησης του δακτύλου για την αποβολή των κοπράνων.

vW5Al6inINoH69v8xN-L3w_m

Εμφανίζεται περισσότερο σε γυναίκες.

Η ανάγκη για τη χρησιμοποίηση του δακτύλου έχει τις εξής δράσεις:

α)πιέζοντας την ορθοκήλη από τον κόλπο,ανατάσσεται και υποβοηθείται η αφόδευση

β)πιέζοντας το περίνεο,ο εγκάρσιος μυς διεγείρεται και βοηθάει την έκλυση του αντανακλαστικού της αφόδευσης.

Η χρήση όμως του δακτύλου μπορεί να προκαλέσει ορθικά έλκη,στένωση και αιμορραγία.

Η βαρύτητα των συμτωμάτων του συνδρόμου μπορεί να εκτιμηθεί με αντικειμενικές εξετάσεις,όπως ενδοορθικό υπερηχογράφημα,αφοδευογράφημα,μανομετρία,δυναμικό u/s περινέου.

                               ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ

prolapsed-rectum

Χαρακτηρίζεται σαν τέτοιο,γιατί τα δύο πιο συχνά ευρήματα η ορθοκήλη και η πρόπτωση του ορθού υπάρχουν στο 90% των ασθενών,αλλά ουσιαστικά οι αιτίες είναι άλλες, λειτουργικές ή οργανικές.Έτσι οι λειτουργικές είμαι:άγχος ή κατάθλιψη,πρωκτισμός,νευροπάθεια αιδοιϊκού νεύρου ή σπαστικό κόλο.Οι οργανικές είναι:εντεροκήλη,σιγμοειδοκήλη,κολποκήλη,κυστεοκήλη,ορθο-ορθικός εγκολεασμός ή μονήρες ορθικό έλκος.Έτσι η ορθοκήλη και πρόπτωση του ορθού που είναι στόχοι της χειρουργικής θεραπείας είναι μαλλον τα αποτελέσματα του συνδρόμου παρά οι αιτίες των συμπτωμάτων.

Φαίνεται ότι η υπερβολική πίεση,προκαλεί αδυνάτισμα των ιστών και πτώση των πυελικών οργάνων,με αιτιώδη αρχή το έντονο άγχος.Αυτό προκαλεί νευροπάθεια του αιδοιϊκού νεύρου που επηρεάζει τη νεύρωση του ορθού.Τα κόπρανα γίνονται μικρά και σκληρά που δύσκολα μπορούν να αποβληθούν καθώς και αναποτελεσματικά να διεγείρουν το αντανακλαστικό της αφόδευσης.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η χειρουργική έχει μικρή θέση στη θεραπεία.

Τέλος για τη θεραπεία,μπορεί να βοηθήσουν,η αλλαγή των διαιτητικών συνηθειών,ψυχολογική υποστήριξη  και η εκπαίδευση στη χρήση των μυών του πυελικού εδάφους(biofeedback)

colon_surgery_cartoon[1]

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΟΡΘΟΚΟΛΙΚΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ

Η ανάλυση των συγκεντρωτικών στοιχείων από μελέτες  μεγάλων σειρών δείχνει ότι 85% των υποτροπών του Ο-Κ καρκίνου συμβαίνει μέσα στα 3 χρόνια από την αρχική χειρουργική επέμβαση. Συνεπώς χειρουργημένοι ασθενείς σταδίου ΙΙ και ΙΙΙ θα πρέπει να υποβάλλονται σε τακτική παρακολούθηση για 5 χρόνια τουλάχιστον μετά την αρχική επέμβαση.

Ενημερωτική οδηγία της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (2005) συνιστά κλινική εξέταση κάθε 3-6 μήνες σε ασθενείς σταδίου ΙΙ και ΙΙΙ τα πρώτα 3 χρόνια και κάθε 6 μήνες τα επόμενα δύο χρόνια και ακολούθως επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του θεράποντος ιατρού, ο οποίος βασίζεται στους υφιστάμενους κινδύνους υποτροπής της νόσου ανάλογα με την περίπτωση.

Το καρκινοεμβρυϊκό αντιγόνο πρέπει να ελέγχεται κάθε τρεις μήνες στους ασθενείς σταδίου ΙΙ και ΙΙΙ, τουλάχιστον για τα 3 πρώτα χρόνια και κάθε 6 μήνες για τα επόμενα δύο χρόνια.

Όλοι οι ασθενείς με Ο-Κ καρκίνο θα πρέπει να έχουν προεγχειρητική ή μετεγχειρητική κολονοσκόπηση προκειμένου να τεκμηριωθεί η παρουσία νέων όγκων ή πολυπόδων.

Επί απουσίας ιστολογικών στοιχείων υψηλού κινδύνου στην πρώτη κολονοσκόπηση ή αυξημένης ευαισθησίας για Ο-Κ καρκίνο, η επόμενη κολονοσκόπηση θα πρέπει να γίνεται τον τρίτο χρόνο μετά τη χειρουργική επέμβαση και κατόπιν κάθε 5 χρόνια.

Ο σκοπός του ελέγχου στον Ο-Κ καρκίνο είναι η ελάττωση της θνησιμότητος δια της εγκαίρου διαγνώσεως προκαρκινικών βλαβών (αδενωματώδεις πολύποδες) και πρωϊμων (ιάσιμων) στην ανάπτυξη καρκινικών βλαβών.

Τα στοιχεία για τη σημασία της έγκαιρης αποκάλυψης και αφαίρεσης των πολυπόδων στην πρόληψη ανάπτυξης  διηθητικού καρκίνου είναι ως επί το πλείστον έμμεσα αλλά έχουν επιβεβαιωθεί από πολλές μελέτες.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κυκλοφορήσει οδηγίες από την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία, την Πολυεταιρική Ομάδα Μελέτης του Ο-Κ Καρκίνου και την Αμερικανική Εταιρεία Ακτινολογίας.

Οι επιλογές των εξετάσεων για την έγκαιρη αποκάλυψη του καρκίνου και των αδενωματωδών πολυπόδων σε ασυμπτωματικούς ενήλικες, ηλικίας ≥ 50 ετών, έχουν ως ακολούθως:

Εξετάσεις διαγνώσεως καρκίνου και πολυπόδων

  • Σιγμοειδοσκόπηση με εύκαμπτο σιγμοειδοσκόπιο κάθε 5 χρόνια ή κολονοσκόπηση κάθε 10 χρόνια.
  • Βαριούχος υποκλυσμός διπλής αντιθέσεως κάθε 5 χρόνια
  • Αξονική τομογραφική κολονογραφία κάθε 5 χρόνια

Εξετάσεις διαγνώσεως καρκίνου

  • Ετήσια εξέταση κοπράνων: Αναζήτηση αιμοσφαιρίνης στα κόπρανα
  • Ετήσια ανοσοχημική εξέταση κοπράνων υψηλής ευαισθησίας έναντι του καρκίνου
  • DNA test στα κόπρανα  υψηλής ευαισθησίας έναντι του καρκίνου

Σε άτομα υψηλού ή αυξημένου κινδύνου ανάπτυξης Ο-Κ καρκίνου, όπως άτομα με προηγούμενο ιστορικό πολυπόδων ή καρκίνου, οικογενειακό ιστορικό καρκίνου και ιστορικό φλεγμονωδών παθήσεων του εντέρου, ο έλεγχος πρέπει να αρχίζει σε νεότερη ηλικία, να είναι συχνότερος και ενδελεχέστερος.

Αυτοί που διαγνώσκονται γενετικώς ή υπάρχει υποψία κληρονομικού οικογενειακού συνδρόμου (HNPCC ή FAP) θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως άτομα υψηλού κινδύνου ανάπτυξης Ο-Κ καρκίνου και θα πρέπει να εντάσσονται σε αυστηρότερα πρωτόκολλα παρακολουθήσεως.

πηγή:sakellarioumd.blogspot.gr

colon_surgery_cartoon[1]

ΛΑΠΑΡΟΣΚΟΠΙΚΗ ΚΟΛΕΚΤΟΜΗ

ΓΕΝΙΚΑ

Με τη λαπαροσκοπική χειρουργική του παχέος εντέρου επιτυγχάνεται η εκτομή του με μικρές τομές.Η παραδοσιακή τεχνική  απαιτούσε τη δημιουργία μεγάλων τομών. Η χρήση μικροτέρων τομών οδηγεί σε λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο, λιγότερο χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο και γρηγορότερη επάνοδο στην εργασία.

Η λαπαροσκοπική κολεκτομή εφαρμόζεται σε όλες τις παθήσεις του παχέος εντέρου, καλοήθεις(εκκολπωμάτωση, ελκώδης κολίτιδα κλπ) αλλά και κακοήθεις. Ιδιαίτερα θεαματικά αποτελέσματα έχουμε σε παθήσεις που απαιτούν ολική κολεκτομή και ειλεοπρωκτική αναστόμωση (όπως ελκώδης κολίτιδα, οικογενής πολυποδίαση) με j pouch όπου συνήθως αφορά άτομα μικρής ηλικίας στα οποία επιτυγχάνεται η αφαίρεση ολοκλήρου του παχέος εντέρου με ελάχιστη τομή.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Προεγχειρητικά απαιτείται ο αδρός αιματολογικός έλεγχος: γενική αίματος, σάκχαρο ουρία και ηλεκτρολύτες καθώς και διασταύρωση. Επίσης ακτινογραφία θώρακος, καρδιολογική εκτίμηση και αν υπάρχει λόγος πνευμονολογική εξέταση.

Την ημέρα προ του χειρουργείου επιτρέπεται η λήψη υδρικής δίαιτας: νερό, ζελές, σούπα, καφές. Επίσης είναι απαραίτητη η προετοιμασία του εντέρου με τη λήψη καθαρτικού διαλύματος σε δύο δόσεις. Μετά τα μεσάνυκτα απαγορεύεται η λήψη οποιουδήποτε υγρού.

ΤΟΜΕΣ-ΤΕΧΝΙΚΗ

Η είσοδος εντός της κοιλίας και η δημιουργία πνευμοπεριτοναίου γίνεται με τομή 1cm περίπου κάτωθεν του ομφαλού όπου και τοποθετείται η κάμαρα. Ακολούθως τα εργαλεία τοποθετούνται απο τρεις τομές εργασίας 0,5-1cm ενω η έξοδος του εντέρου γίνεται απο τομή 4cm περίπου (για δεξιές κολεκτομές η τομή γίνεται στο δεξιό υποχόνδριο, ενώ για αριστερές κολεκτομές η τομή γίνεται στο αριστερό λαγόνιο πλάγιο της κοιλίας).

Η τεχνική της κολεκτομής έχει σαν στόχο την αναγνώριση, παρασκευή και διαίρεση των αγγειακών μίσχων του εντέρου και στη συνέχεια την αποκόλλησή του απο το περιτόναιο. Ακολουθεί η έξοδος του εντέρου απο την τομή των 4cm και η μετατροπή της επέμβασης σε ανοικτή και αφαίρεση του παθολογικού τμήματος σε ασφαλή όρια. Η αναστόμωση  των άκρων του εντέρου μπορεί να γίνει είτε σ’ αυτό το στάδιο της επέμβασης (ιδίως σε παθήσεις του δεξιού κόλου) είτε μετά απο εκ νέου δημιουργίας πνευμοπεριτοναίου λαπαροσκοπικά με συρραπτικά μηχανήματα (παθήσεις αριστερού κόλου και ορθού).

ΜΕΤΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΑ

Είναι σημαντική η γρήγορη κινητοποίηση για την αποφυγή επιπλοκών. Τη πρώτη μετεγχειρητική ημέρα απαγορεύεται η λήψη τροφής. Το πρωί της επόμενης μέρας επιτρέπεται η λήψη υδρικής δίαιτας μέχρι τη κινητοποίηση του εντέρου (που συνήθως γίνεται τη 3η μέρα) οπότε περνάμε σε πιο στερεές τροφές. Μπάνιο επιτρέπεται απο τη 3η ημέρα. Ο μέσος χρόνος νοσηλείας είναι 3-4  ημέρες, ενώ οι ασθενείς ενθαρρύνονται να μπαίνουν σταδιακά στις προηγούμενες δραστηριότητες (συνήθως απαιτούνται 1-2 εβδομάδες). Απαραίτητη κρίνεται η πρώτη επίσκεψη την 7η-10η ημέρα, εκτός αν παρουσιαστούν προβλήματα όπως:

-ναυτία και έμετοι που διαρκούν πάνω απο 24 ώρες.

-θερμοκρασία μεγαλύτερη από 38ο C. Μικρότερες διακυμάνσεις είναι αρκετά συχνές μετά από τέτοιες χειρουργικές επεμβάσεις.

-πόνος ο οποίος δεν υφίεται με την χορήγηση κοινών αναλγητικών.

-δυσουρικά ενοχλήματα και επίσχεση ούρων.

 

ΚΙΝΔΥΝΟΙ

Όπως και στην ανοικτή επέμβαση στην λαπαροσκοπική κολεκτομή υπάρχουν οι εξής κίνδυνοι:

-τραυματισμός παρακείμενων σπλάχνων: λεπτό έντερο, σπλήνας, ουρητήρες

-αιμορραγία

-διαπύηση τραύματος

-διαφυγή από την αναστόμωση περίπου 2%

-ενδοκοιλιακή συλλογή

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Στη λαπαροσκοπική κολεκτομή όπως και σε κάθε λαπαροσκοπική επέμβαση υπάρχει η πιθανότητα μετατροπής σε ανοικτή επέμβαση, που εξαρτάται από τη θέση του όγκου, το μέγεθος του, καθώς και άλλους παράγοντες (προηγούμενες επεμβάσεις, γενική κατάσταση του ασθενούς κλπ).  Με τη συσώρρευση εμπειρίας στην κλινική μας, τα αποτελέσματα της λαπαροσκοπικής κολεκτομής όπως και τα ποσοστά μετατροπής σε ανοικτή επέμβαση κρίνονται ανταγωνιστικά ακόμα και σε διεθνές επίπεδο.  

 

colon_surgery_cartoon[1]

ΑΔΕΝΩΜΑΤΩΔΕΙΣ ΠΟΛΥΠΟΔΕΣ

Οι  αδενωματώδεις πολύποδες προέρχονται από το βλεννοπαραγωγό επιθήλιο και εμφανίζονται στο 20-40% των κολοσκοπήσεων.

Σε άτομα ηλικίας μικρότερης των 50 ετών,12% των γυναικών και 24% των ανδρών εμφανίζουν αδενωματώδεις πολύποδες,ενώ σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας των 80 ετών τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 27% και 40%.

Είναι γενικά παραδεκτό ότι γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες παίζουν ρόλο στην εμφάνιση και εξέλιξη των πολυπόδων.

Έτσι το κάπνισμα,η παχυσαρκία,η υψηλή κατανάλωση κόκκινου κρέατος,δίαιτα χαμηλή σε ίνες και ασβέστιο είναι σημαντικοί παράγοντες κινδύνου.Αντίθετα οι στατίνες όπως και τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη έχουν προστατευτική δράση.

Οι πολύποδες μπορούν να εμφανιστούν παντού στο παχύ έντερο με μεγαλύτερη συχνότητα στο ΑΡ.κόλον.

Υποταξινομούνται σε:σωληνώδη ,λαχνωτά και σωληνολαχνωτά αδενώματα.

 

ΣΩΛΗΝΩΔΗ:περίπου το 65-80% των αδενωμάτων,συνήθως είναι μισχωτά και παρουσιάζουν σε μικρότερο βαθμό ατυπία.

ΛΑΧΝΩΤΑ:περίπου 5-10%,πιο πιθανό να είναι άμισχα και να παρουσιάζουν ατυπία ή δυσπλασία.

ΣΩΛΗΝΟΛΑΧΝΩΤΑ:περίπου 10-25%,η εμφάνιση κακοήθειας εξαρτάται από το μέγεθος .

 

Συμπερασματικά όσο μεγαλύτερο το μέγεθος και όσο πιο λαχνωτό το αδένωμα ,τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος κακοήθειας.

 

colon_surgery_cartoon[1]

Οδοντωτοί Πολύποδες

Τα τελευταία χρόνια μια νέα υποκατηγορία υπερπλαστικών πολυπόδων, οι οδοντωτοί πολύποδες,έχουν επικρατήσει στη καθημέρα πράξη,λόγω της αυξανόμενης διενέργειας κολοσκοπήσεων.Πήραν το όνομά τους λόγω της ιστολογικής εικόνας(ονομάζονται και άμισχα οδοντωτά αδενώματα).Έχουν τάση να εμφανίζονται στο (ΔΕ) κόλο και είναι πιο συχνοί στις γυναίκες.

Έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί συνδέονται με μικροδορυφορική αστάθεια και κατά συνέπεια με πιό γρήγορη διαδικασία μεταλλαγής σε νεόπλασμα.

Ευθύνονται για το 15-30%των καρκίνων του παχέος εντέρου.

 

 

colon_surgery_cartoon[1]

Failure to Achieve a 2-Stage Hepatectomy for Colorectal Liver Metastases: How to Prevent It?

Abstract

Objectives: The aim of the study was to identify predictive factors of failure of 2-stage hepatectomy (TSH) forthe selection of patients with extensive bilobar colorectal liver metastases (CRLM), who are candidates for TSH.

Background: The main weakness of TSH is the risk of failure to complete both the sequential procedures.

Methods: Between 2000 and 2012, from a total cohort of 845 patients resected for CRLM, 125 patients (14.8%) with extensive CRLM were planned for TSH. All factors related to the failure of TSH were analyzed, and a predictive model was built utilizing the independent predictive factors of failure.

Results: Forty-four patients (35.2%) could not proceed to the second stage, and their overall survival (OS) was significantly worse than that of those who completed the TSH (5-year OS: 0% vs 44.2%; P < 0.0001). Multivariate analysis revealed that carcinoembryonic antigen >30 ng/mL [relative risk (RR) 2.73, P = 0.03], tumor size >40 mm (RR 2.89, P = 0.04), chemotherapy cycles >12 (RR 3.46, P = 0.01), and tumor progression during first-line chemotherapy (RR 6.56, P = 0.01) were independent predictive factors of failure. For patients not presenting any factors, the probability of failure was 10.5%, with a 5-year OS rate of 41.9%. The addition of each subsequent factor increased the risk to 43.5%, 72.7%, 88.5%, and 95.5%, and decreased the 5-year OS to 38.8%, 29.2%, 0%, and 0%, respectively, for 1, 2, 3, and 4 factors.

Conclusions: TSH should not be recommended in patients with more than 2 risk factors. Avoidance of these factors significantly reduces the risk of failure and is crucial for long-term survival.

colon_surgery_cartoon[1]

Πλήρης Ανταπόκριση μετά από Νεοεπικουρική Θεραπεία σε Καρκίνο του Ορθού:Χειρουργική Αντιμετώπιση ή Αναμονή και Παρακολούθηση

Η σημαντική εξέλιξη στην αντιμετώπιση του ορθικού καρκίνου,έχει βελτιώσει το ποσοστό διάσωσης των σφιγκτήρων,ακόμη και σε αρκετά χαμηλούς όγκους καθώς επίσης έχει μειώσει τα ποσοστά τοπικής υποτροπής.

Η υιοθέτηση της νεοεπικουρικής θεραπείας,η ΤΜΕ,η χρησιμοποίηση κολικού j-pouch,έχουν βελτιστοποιήσει τα αποτελέσματα.

Η σπουδαία επιτυχία της πλήρους υποστροφής του όγκου σε ποσοστά 17-20% με μόνη τη νεοεπικουρική χημειακτινοθεραπεία,θα μπορούσε να θέσει σε αμφισβήτηση την ανάγκη για ριζική αφαίρεση του όγκου,λαμβάνοντας υπόψη και τη νοσηρότητα της επέμβασης.

Όμως είναι αλήθεια ότι δεν έχει επαρκώς τεκμηριωθεί,πόσο επηρεάζεται η τοπική υποτροπή μακροπρόθεσμα,καθώς και πια είναι ακριβώς η νοσηρότητα στους ασθενείς που έλαβαν νεοεπικουρική θεραπεία.Επίσης ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η αδυναμία να καθορίσουμε με ακρίβεια το στάδιο με τα μέσα που διαθέτουμε(MRI ,EUS).

Έτσι η αναμονή και παρακολούθηση (wait and watch),δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται ,παρά μόνη σε αυστηρά επιλεγμένους ασθενείς και σίγουρα καλά ενημερωμένους όχι μόνο για τα οφέλη αλλά και για τους πιθανούς κινδύνους.